Archive for May, 2009

Hazara Delegation met Australian Federal MPs and Senators


On the 14th and 15th of May 2009 Hazara Representative(Sha Hussain Hassani, Ataullah Naseri and Reza Jaffari) from Brisbane met  Australian Federal MPs and Senators to raise the Hazara’s Diaspora Concern with in Pakistan and Afghanistan.  The following letter is the submitted document with in detail.

Letter of concern to the Honourable Members of Parliament

Dear Honourable Member of Parliament

 

We appreciate the time you have given us to raise the issue of our people in Diaspora and our birthplace Hazaristan.

 

Since 1999 about 5000 Hazaras have arrived and are now living in Australia as citizens. The majority of them were so called “boat people” who suffered from atrocities, mistreatment, persecution and ethnic cleansing by the Taliban and other fundamentalists and anti democratic forces such as Shura-e-nezar.

The reason in all our cases is very well known to the Australian government and immigration authorities. The great majority were found to be legitimate asylum seekers and thus were granted permanent residence and accepted as lawful citizens of Australia. Our Hazara people received an enormous volume of support from the Australian public in rural areas as well as the cities of Australia. Human rights observers and supporters and organizations helped us all along to be integrated into the Australian society as active, productive and a proud citizens of our new country.

 

With this following document we would like to request that the Australian Parliament and/or specific committees working in relation to:

  • Afghanistan:
  • Australian military involvement:
  •  Development aid for Afghanistan:
  • Endangered ethnicity and cultures:

ask questions and find clarity in specific policy areas where the interest of our people needs immediate attention if the present so called PUSH factors do not continue to force Hazara people to seek safety elsewhere. An increase in those arriving by boat is a natural outcome of the present situation for Hazaras in Afghanistan and those who have been in exile in Quetta in Pakistan.

We will try to address some of the root causes of Hazaras fleeing Afghanistan in numbers again, which had slowed since the fall of the Taliban as the ruling party in Afghanistan.

 

 

1.Our concern is the safety and security of our close relatives, friends and indeed, all our Hazara people in Afghanistan, Pakistan and Iran, where they do not enjoy the same support of the United Nations and other peace loving institutions and governments as they do in Australia

This includes Indonesia. (Recent drowning of Afghanis and among them the majority were Hazara, and of course the very recent tragedy of the asylum seekers injured and killed when their boat blew up )

Many Hazaras have sought refuge in Quetta in Pakistan where the situation has deteriorated rapidly over the last year.

The Killing of Mr Hussein Ali Yousufi who was a beloved leader of Hazara Democratic party and a great carer for Hazara People, especially children of war. He established schools and other educational facilities and he was a very knowledgeable researcher in the realm of history, Hazaragi language and the historical social behaviour of our people. He worked tirelessly to inform the world about the discriminatory condition under which the Hazaras have lived for over one century.

As you know he was killed on Australian day in front of his office in Quetta city. All known facts are indicating that a new wave of organised and pre meditated terror has   begun to eliminate the important leadership of Hazara people before the election in 2009 in Afghanistan. This has included the killing of many Hazara policemen and more recently Hazara shopkeepers and business men and ordinary Hazara people in and around Quetta. Hazaras who return from the West to visit friends or relatives in Quetta have been targets for killing and / or kidnapping and the Baluchi leadership has begun to tell Hazaras much the same as the Taliban did in Afghanistan, “ You do not belong here. Get out and if you don’t we will do with you whatever we like.”

Hazaras in Quetta who cannot return to their villages in Afghanistan because of the Taliban insurgency there, have not been protected by the Pakistan military or police in a country at war with itself and falling into the hands of the same insurgency which threatens Afghanistan, may inevitably more and more be forced to look to smugglers to get them somewhere safe.

 2.It is our concern that the targeted killing in Pakistan will be increasing in parallel with a new invasion of the Kuchi during the spring towards central Afghanistan in the province of Maidan, Ghazni, Wardak, and Bamiyan.  It has been alleged that a new dimension has emerged, contributing to the violence — the involvement of Taliban, mainly Pashtun extremists behind an insurgency in Afghanistan and said to have support from elements in Pakistan. From our information in the last two years in which the Kuchi invaded central Afghanistan, neither the allied forces nor the Afghan government forces made any attempt to stop the invasion and protect unarmed civilians.

Kuchi, who are predominantly Pashtuns, traditionally move all over the country in search of green pastures for their livestock and, at the start of each spring, many travel to the central provinces, where most of Afghanistan’s Hazaras live. During the Taliban era, Kuchis were a main factor and supporter of the Taliban and their leader Mohammed Omar. As a result, the northern ethnic groups (Hazara, Tajiks, Uzbeks and Turkmens) have a long-standing distrust of the Kuchi.

Last year over 5000 homes, schools and mosques were fully destroyed and dozens of civilians were killed or injured. Hazara villages in the affected areas say the Kuchi are not the same as before — a lot of them come from Pakistan. So a  new dimension to Afghanistan’s troubles and Hazaras in particular emerged with thousands of villagers being forced out of their villages in the centre of the country by gunmen said to be allied with the Taliban.

The district of Behsood, in the central province of Wardak, was a scene of devastation with dozens of burned, looted and deserted villages with refugees pouring out in clapped-out cars and minibuses; more than 4,000 are estimated to have fled.

This year we have been informed, preparations are on the way to repeat the same plus an additional invasion via Gezaw (Gizab) and Oruzgan.

We have some recommendations of what is necessary for Hazaras to feel safe remaining in Afghanistan.

3.We would like to request that NATO and Australian forces disarm all Pushtoon tribes specially those who are in the neighbouring region of Hazaras, in the following provinces; Maidan, Wardak, Ghazni, Zabul, Oruzgan, Dai Kundi, Hilmand and the district of Gezab.

This disarming must be permanent as in  the case of Hazaras is already completed. Any excuse to permit Kuchi tribes and the others to “protect themselves” is nothing more than an ongoing aggravation of the conflict.

This all out war against our people appears to have the support of president Karzai and his immediate Pashtun and other alliances such as Hizbe Islami Gulbbuddin Hikmatyar, Molavi Haqqani, many other warlords and opium bandits. If this does not have Kazia’s direct support, then it is his inability in the instability of Afghanistan, to provide protection of the Hazara population, a distinct ethnic minority without allies amongst the dominant Pashtun majority.

If NATO, Australian and NZ forces are not able and/or willing to complete this task, they must draw a line of protection for the Hazaras (person, property, land, animal and grazing land).

We are raising this issue on the basis of our experience in the last three years.

4. We know that the outcome of development aid in the Pushtoon areas has been enormously large, non productive and subject to misuse by the Taliban and Alqaida. In addition the cost of the security for the project has outstripped the benefit. Further more the schools or other reconstruction projects that have been built are often destroyed by the waring parties soon after. Effectively most development aid did not fulfil its aim and the desirable outcome forecasted.

In contrast development aides in Hazara areas have been absolutely minimum and foreign aid money invested were in small pit project; which have been unsuccessful too.

 

5. In the agricultural sector the over use of fertiliser, imported (Genetically Modified) seeds accompanied with use of herbicide have destroyed the traditional system of organic growing.

Hazaras in all areas of Afghanistan including major cities showed a great thirst and desire for education but the necessary support to enhance the infrastructures curriculum and improvement of teacher’s academic quality did not receive any attention.

Other infrastructure projects in Hazaristan have been absolutely minimum and many of them have been cancelled or delayed up to this date. The reason for this is the historical animosity of central government against Hazaras to have infrastructure, markets, employment, education and thus a better life.

 As an example the road to be built from Kabul across Hazaristan to Herat is a long delayed project in which the work on this highway was stopped almost entirely when it reached the Hazaristan areas..

We would like you to address these issues in your capacity as members of  the Parliament of Australia. We believe any major infrastructural project in Hazaristan will create employment, create wealth and thus it will be reducing the pressure on major cities like Kabul with highest rate of unemployment and begin to address the severe poverty being experienced by the Hazara population.

From our point of view  meaningful subsidies and assistance if provided to the farmers to produce fruit, vegetables, wheat and legumes as a competitive product against opium’s high price this could be a useful solution. This would reduce the poverty, malnutrition and other related problems. It seems that  big powers like USA and Europeans are able and eligible to subsidise their product but Afghanistan farmers are left with genetically modified seeds, subsidised wheat from USA and Canada. At the beginning of the collapse of Taliban regime in 2002-2003 it was  necessary to import subsidised wheat in order to reduce the starvation of the population of   Afghanistan. This was an emergency situation and should have been replaced with more a development of aid version of policies. Unfortunately this was not paid attention to and therefore the higher unemployment and lack of food production is threatening lives continuously.

 6. Declaration of war against the opium production in Afghanistan seemingly showed to be a failure. All attempts of United Nation and its projects is a total failure. The increase in production is the best proof.

 A world class force with the greatest economic ability has failed to achieve its goal in the last 30 years of war and civil conflict in Afghanistan. The production and trade of opium is not just a life-threatening hazard in the West but more than that destroys lives of the younger generation in Afghanistan and causes degradation of land and a  complicating factor is that the income of opium as a cash crop has been in the service of Alqaeda and Taliban.

Pharmaceutical companies are also the buyers of this product, but how they are  buying and who is controlling them is an unknown subject which the world public needs to know.

During the soviet forces stay in Afghanistan many generals and other higher authorities were involved in opium trade. Soldiers became the users and victims of this product. The un-answered question remains of how is it now?

7.The Afghan refugees in Iran estimated to be over two and a half million, (the majority of them are Hazara) are not enjoying the basic Human rights which are enshrined in UN conventions. We are told of Hazaras being taken from the streets and thrown back across the border in Afghanistan while their families have no idea where they have gone or what has happened to them.

As explained so far it is our great concern that our people will be mistreated along the same line of an over one century old inhuman treatment. We would like to raise this issue with you and seek compassionate understanding and support in many areas of our people’s life.

The immediate future of our Hazara ethnic group is very much in the hands of Democratic, peace and progress loving people worldwide. We would like to be helpful in this process. Our Hazara people, as all human beings, have the desire to live in peace where democracy is observed, human rights protected and there is the possibility of economic progress and a successful integration within the society of nations.

 We are seeking to live with all other ethnicities in Afghanistan, in Pakistan, in Iran and everywhere else on the basis of peace, harmony, full understanding and progress.

 

We would  like to bring to your attention that Australian aid has to include Hazara communities, on the basis of need, suffering and effective outcomes. Since the collapse of the Taliban as the ruling party in Afghanistan after the allies invaded, our people have collaborated with foreign forces and for this reason are punished regularly and severely by the Taliban and their allies.

 We appreciate your understanding and every bit of your assistance for the survival of our Hazara people.

For further elaboration and discussion we are at your service.

http://kabulpress.org/my/spip.php?article2913

http://www.khaleejtimes.com/DisplayarticleNew.asp?section=todaysfeatures&xfile=data/todaysfeatures/2008/August/todaysfeatures_August9.xmlhttp://hazaranewspakistan.wordpress.com/

May 29, 2009 at 1:17 AM 4 comments

Biography Of the Greatest Hazara(Faiz Mohammed Kateb)


Biography ( From Wikipedia)

Faiz Mohammad Katib Hazara - ملا فیض محمد کاتب هزارهFaiz Mohammed was the son of Sa’eed Mohammed Hazara of Ghazni province. He is perhaps best known for his five-volume history of Afghanistan, Sarajul Tawarikh, which provides one of the best references on nineteenth-century Afghan history.

The book was written by the encouragement of the court of Amir Habibullah Khan. He was a court clerk, initially, thus the title of Kateb( clerk) in his name. Faiz Mohammed was also the biographer of the Amir. Amir Habibullah Khan imprisoned him in Sherpur for his political activities and his role in the Constitutionalist Movement. However he was soon released by the Amir due to their personal friendship and for having labored to author Sirajul Tawarikh.

In 1929, Habibullah,issued a decree on the names of the renown Shiites of Kabul such as Mohammed Ali Jawansher(Jauntier) Chandawali, Qazi Shuhaab, Khalifa Mohmmed Hussein, Ustad Gholam Hassan, and Faiz Mohammad Hazara. They were asked to travel to Dai-Zangi and obtain the support of the Hazara populace in that area. But the Hazara people refused to do so, and the Shiite leaders of Kabul city returned without any success.

The disappointed Habibullah then order them punished for failing in their mission. In the result of the brutal beating, Faiz Mohammad Hazara got sick for a few days, but later died on Wednesday (4th-Ramadhan, 1347 of Lunar Calendar) February 14,1929.

This Great man of dignity fought against ethnic cleansing and discrimination in Afghanistan. He sought and struggled for political reforms.

[edit] Books

Beside Sirajul Tawarikh Faiz Mohammed wrote the following books:

* Tuhfatul Habib: Afghan History (1747–1880), in two volumes. (The original script, hand-written by Faiz Mohammed, exists in the National Archive in Kabul)
* Faiz-i az Fayoozat
* Tazkeratul Enqilaab: accounts of the days of Habibullah, Bacha-e Saqaw
* History of Ancient Prophets/Rulers, from Adam to Jesus

فيض محمد کاتب ” با کمک مقاله دکتور شاه علی اکبر شهرستانی”

فيض محمد کاتب پسر سعيد محمد مغول از هزاره های محمد خوجه در قریه زرد سنگ ولسوالی قره باغ ولایت غرنی در سال ١٨٧١ میلدی دیده به جهان کشود.

همه مورخان کشورما، سيد قاسم ريشتيا، ميرغلام محمد غبار، محمد صديق فرهنگ، احمدعلی کهزاد و ديگران در وقت نبشتن تاريخ و آگاهی از رويداد های مهم در قرن بيستم به آثار او مراجعه و استفاده کرده اند. او در وقت نوشتن تاريخ بزرگ خود (سراج التواريخ) به ناملايمات و خشونتهای غير انسانانه مواجه گرديد.

او از دو حبيب الله: امير حبيب الله سراج الملته والدين و امير حبيب الله کلکانی اذيت و آزار بيسار ديد، مگر از نوشتن حقايق طوری که شايسته و بايسته بود، هرگز منصرف نگشت و با عبارت اديبانه و پر از صنايع لفظی، مطالب را بيان و ثبت کرد. و طوری که وجدان و عقل يک انسان سليم الفکر ايجاب مينمايد، تاريخ نوشت و اينک هر پژوهشگر و محقق در هنگام تحقيقات علمی بدو رجوع مينمايد. گويا او هم بيهقی بود که گفت: اگرچه پرورده دست خاندان غزنويم، مگر تاريخ راندن ايجات ميکند و گريزی ندارم که حقايق را بنويسم.

فيض محمد کاتب را جدا مراقبت و نوشته هايش را بررسی مینمودند مگر او ماهرانه حقايق را می نوشت.

فيض محمد کاتب که در آوان جوانی چند گاهی را در هندوستان سپری کرده و با لسان انگليسی و مظاهر تمدن قرن نوزدهم آشنا شده بود، وعلاوه بر علوم متداوله و مروج در زادگاه و وطن خود، علوم ديگر را از ديارهای دور و نزديک فرا گرفته بود و با آنکه جوان بود اما تيز هوش و با درک بود و اندک اندک خود را به دربار نزديک ساخت و در آن زمان که اوايل قرن بيستم ميلادی و بويژه در جريان جنگ عمومی اول ۱۹۱٤- ۱۹۱۸ افغانستان خود مختار و غيرمستقل از آتش جنگ برکنار ماند و مظاهر تمدن مغربزمين از گونه اوتوموبيل، برق، دستگاه طباعت و فابريک ها تازه به اين سرزمين گام نهاده بودند و مکاتبی به شيوه جديد آغاز گرديد و دروازه دربار از راه ازدواج امير که خودش نيز از يک مادر بدخشانی به دنيا آمده بود آهسته آهسته بروی اقوام ديگر کشوده ميشد و از سوی ديگر روشنفکرانی همچون محمودطرزی به نشر و اساعه دانش همت گماشتند وامير که خودش به اشعار و ابيات بيدل علاقه فراروان داشت و در آن باره ابراز رايی ميکرد، علاقمند شده بود تا تاريخی از آغاز دوران سلطنت درانيان تاليف گردد. و اين کار را به عهده فيض محمد کاتب گذاشت. اين مرد با استعداد که با دريافت معاش معين ازين وجه امرار حيات ميکرد، به نبشتن تاريخی بنام سراج التواريخ دست به کار شد و تا آخرين دقايق زندگانی خود وقايع افغانستان گذشته و جاری آنرا ثبت کرد و خوشبختانه با طبع سه جلد آن در آن زمان کاری بزرگ و بی سابقه يی ايفا گرديد.

مطالعه سراج التواريخ و ديگر آثار او انسان را واميدارد تا استعداد خارق العاده و شگوفان او را تحسين کند.

او تنها قهرمان قدرتمند کار و ابتکار نيست بلکه تسلط ذهنی او بر سياست و جريان های سياسی در افغانستان و اطراف و نوايی آن اهميت نبشته ها و تاليفات او را دو برابر بالا ساخته است، و چنانکه شايسته يک مورخ با احاطه و سيطره است، وقايع را با چنان موشکافی بصورت جامع ثبت و تحليل کرده است که هر خواننده دقيق النظر را به شگفت اندر ميسازد.

فيض محمد کاتب با ذکاوت، قوت طبع و نيروی خامه خويش نکات باريک و پراهميت را که ثبت آنها در سرنوشت سياسی و ملی تاثير بسز اداشته است، با مهارت و عبارت آرايی خاص درج کرده است و گويا با اين شيوه خود همان رسالتی را که يک مورخ بعهده دارد ايفا کرده است. و اين کار عمده يقيناً از عهده و توان اقران او برآورده نبوده است. ملا فيض محمد واضح ميسازد که مورخ هيچگاه از درج حقايق سر باز نمی زند، و بکاری که در تاريخ نويسی اسباب واژگونی حقيقت را فراهم سازد، دست نمی يازد.

ملا فيض محمد در سال ١٢٧۹ هـ ق در قره باغ غزنی به دنيا آمده و بسال ١٣٤۹ هـ.ق در کابل جهان فانی را وداع گفت و در حدود هفتاد سال زيست و آثار زياد و گرانبها نوشت و آثار چاب ناشده او به خط زيبای نستعليقش در کتابخانه های داخل و خارج افغانستان موجود است.

نخستين بار تحفه الحبيب را نوشت، مگر آن را سانسورگران آنقدر حک و تعديل کردند که او مجبور شد بار ديگر مجدد سراج التواريخ را بنويسد که آنهم از سانسور امير حبيب الله در امان نماند.

تنها سه جلد آن در سال ١٣٣١ هـ ق در مطبعه حروفی کابل چاب شد و سه جلد ديگر آن هنوز هم قلمی است و تنها تذکرالانقلاب به زبان روسی ترجمه و در مسکو چاپ شده است.

کتابهای ديگر او فيضی از فيوضات، تاريخ حکمای متقدم، نسب نامه افاغنه، وغيره ميباشد

May 22, 2009 at 1:02 AM 1 comment

Dawn News Interview Abdul Khaliq Hazara


‘We are not separatists’

 

Abdul Khaliq Hazara, Secretary-General of the Hazara Democratic Party (HDP).

Dawn.com speaks with Abdul Khaliq Hazara, Secretary-General of the Hazara Democratic Party (HDP). The party has given a political voice to Balochistan’s 300,000 Hazaras. Here, Mr Hazara explains challenges the Hazara community in Pakistan faces and deconstructs their role in Balochistan’s tense political environment.

Tell us about the HDP and the constituency it represents.

The HDP was formed in 2003, but was publicly announced on July 7, 2004. It is a truly democratic party. Every third year, we call together a congress that elects the party’s central council.

There are about 300,000 Hazaras in Balochistan, based in Quetta, Khuzdar, Zhob, Loralia and Dera Murad Jamali. Before the HDP’s formation, these people did not have a formal political entity and didn’t have much share in provincial or national politics. But we are trying to orient the community into becoming aware of the region’s politics and to protect their interests. However, non-Hazaras are more than welcome to join the party. In fact, we already have several non-Hazara party members and the party is coming to play an important role in provincial politics. 

The party also has a women’s wing constituting of nine units. We encourage female participation on all levels of sociopolitical life. We are a liberal and democratic party and we firmly believe in equal opportunities for women in national life.

On January 26, 2009, HDP’s then chairman Hussain Ali Yousafi was assassinated. How did the party react?

I was at home when I got the phone call that Yousafi had been shot. My first concern was to make sure he was in a secure hospital where he would be treated properly. The party leadership was shocked. There have been attacks against our community, but this was targeted against our chairman who led our party and the Hazara people. Some 40,000 mourners came to Yousafi’s funeral. A case was also registered with the area police, but no real investigations materialised. 

During the past few years, attacks against Hazaras have increased, with Lashkar-i-Jhangvi (LJ) claiming responsibility for many of these attacks. What do you think?

All Hazaras are Shia Muslims, hence easy targets of sectarianism in Pakistan. LJ has claimed many of these attacks and the government claims to have arrested suspects in this regard, but the alleged assailants are not brought before the public or in any court of law. Why is it so hard for the government to expose the suspects to the public? As long as the government is not going to reveal results of investigations and the accused, we cannot say anything definitively.

On 18 January, 2008, LJ’s most wanted terrorists Dawoodi Badini and Usman Saifullah Kurd escaped from a cell in the Anti-Terrorist Force’s (ATF) highest security zone. Attacks during the past 13 months in which Hazaras have been could be linked to this escape and to Kurd, who heads the LJ in Balochistan.
 
Does the HDP support calls for a more autonomous Balochistan?

We do want greater autonomy for the province but we are not separatists. We are all for Pakistan. Even one of Pakistan’s army chiefs, General Musa Khan, was a Hazara. In fact, most officers in the army who have been inducted from Balochistan are ethnic Hazaras.
 
That said, Balochistan needs to be treated fairly and the exploitation of its resources must be stopped. Every government has suppressed the Baloch and even now, while the government denies it, the military operation in Balochistan is going on. Chief Minister Raisani and President Asif Zardari talked of reconciliation on several occasions, but did not take it forward the way it should be taken forward.

For a meaningful reconciliation between Islamabad and Balochistan, the military operation needs to be stopped and the missing political prisoners need to be released. The countless displaced must also be duly compensated. And for an effective continuation of such reconciliatory measures, free elections should be allowed and interference of intelligence agencies in politics should no longer be tolerated. 

Are Hazaras among Balochistan’s missing persons? If not, why?

No, because we are not involved in any militant activity. We have also never been separatists.

What is the future of the Hazara community in Pakistan?

The community is very focused on education and is liberal in its approach. Pakistan Air Force’s first female pilot was a Hazara girl. So we are also for gender equality. Many Hazaras are also successful in trade and business. Now, the community is striving to consolidate its position in mainstream politics. As such, the future of the Hazara community in Pakistan is quite bright.

Many analysts are of the view that the tensions in Balochistan heightened after the killing of Nawab Akbar Bugti. What do you think?

After the murders of Nawab Bugti and Balaach Marri, political consciousness and activism among the citizens of Balochistan heightened immensely. Even people who were pro-Islamabad once are now joining the resistance. The recent killings of Ghulam Baloch, Sher Mohammad and Lala Munir have only added to these tensions. 

Do the Taliban have a presence in Quetta?

Not only are the Taliban in Quetta, but they are also in Zhob, Qila Saifullah, Khuzdar and other areas of Balochistan. In Quetta, they can literally be seen roaming around the city’s centre. But their main entrenchments are in areas that surround Quetta.

How can the Taliban have a foothold in Quetta without someone’s consent?

Invisible powers – those who want to destroy peace in Pakistan and think that the Taliban are good for the country – would consent to having them here. It would not be an exaggeration to say that Quetta is slowly being turned into another Swat. 

As for the Hazaras, apart from being ideological opposites, we have historic grudges against the Taliban, who, according to an Amnesty International report, killed some 12,000 Hazaras in Mazar-i-Sharif and Bamiyan during their reign in Afghanistan. So we are surely not on the list of people who would welcome them in Quetta and the rest of Balochistan

www.dawn.com

May 20, 2009 at 12:45 AM Leave a comment

واژه افغان به همیاری کدبان جلالی وزیر درون مرزی پیشین بالا مردم ما تحمیل گردیده


واژه افغان به همیاری کدبان جلالی وزیر درون مرزی پیشین بالا مردم ما تحمیل گردیده

علی احمد جلالی به چندین فرنود «دلیل» بزرگ نمی تواند در انتخابات آینده ریاست واژه افغان به همیاری کدبان جلالی وزیر درون مرزی پیشین بالا مردم ما تحمیل گردیده بهــــزاد آریـــــا علی احمد جلالی به چندین فرنود «دلیل» بزرگ نمی تواند در انتخابات آینده ریاست جمهوری افغانستان با فرنام رییس جمهور نامزد شود: یکم: در زمانیکه این قبیله گرا وزیر درون مرزی بود شهروندی مردم را از تاجیک، هزاره، ازبک و ترکمن به اوغان یا افغان تبدیل کرد. باید گفت که در زمان طالبان پشتون و پیشتر از ایشان حتی درزمان داوود و ظاهر کل شهروندی مردم ما افغان نبود. هر مردم و ملیت به نژاد خود میبالد اگر نژاده باشد. کسی که نژاد دارد ارزش نژاد را میداند و هیچگاه نمیپذیرد که نژاد خود را بالای کسی بقبولاند و یا وارونه اش را. در اینجا که سخن از افغان آمد میخواهم چند واژه در باره این نام ننگین بنویسم: واژه افغان: از نگاه مانا، اندیشه، ادب، فرهنگ و انسانیت شایسته آدم نمیباشد. از نگاه مانا: یک واژه است که به هیچ رو شایسته آدم نمیباشد. از نگاه اندیشه: یک واژه است که به هیچ رو یک اندیشمند نمیپذیرد که به آن نام نامیده شود و یا کسی را به آن بنامد. از نگاه ادب: کسی که از کوچه ادب گذشته باشد به این نام همگون خود را ندا نخواهد کرد و نخواهد گذاشت که کسی ویرا به این نام ناهموار و تلخ ندا کند. از نگاه فرهنگ: کسی که از کوه فرهنگ گذشته باشد انسان را با این نام ناخوشایند نخواهد خواند و بکسی پروانه نخواهد داد تا وی را با این نام ننگین بخواند. از نگاه انسانیت: کسی که از پشت انسان باشد و شیر انسان را مکیده باشد هیچ انسانی را با این نام ناخوش، ناخجسته و ننگین نه میخواند، نه مینامد و نه روا میدارد که کسی او را با این نام بنامد و یا بخواند. چم افغان و یا مانای آن: افغان:شور و فغان،درد، آه، فریاد، زاری، ناله و فریاد از درد و یا مصیبتی. از خواندن چیزی که بخوانی و ندانی هرگز نشود حاصل چیزیت جز افغان « ناصر خسرو » گر جهل ترا درد کردی از تو بر گنبد گردان رسیدی افغان « ناصر خسرو » بهر سو بلبل عاشق در افغان *** تنعم از میان باد صبا کرد « حافظ » افغان ز تو شوخ نامسلمان افغان افغان ز تو آفت دل و جان افغان فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهر آشوب چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را «حافظ» یک لحظه آرمیده جهان از فغان من حالم مپرس باز مرا بر فغان مدار «محتشم کاشانی» گه گهی در کوی حیرت بی فضولی گوش و لب از دل سنگین جلاجل وز لب افغان داشتن «سنایی » بانگ بردارند و بخروشند بر امید خورد چون حدیث جو کنی بی شک خران افغان کنند « ناصر خسرو» چنان از شوق او افغان برآرم که دود از گنبد گردان برآرم گهی از سوز جان افغان برآرم نفیر از درد بیدرمان بر آرم «عبید زاکانی» افغان خروس صبحگاه از غم تو آه از غم تو، هزار آه از غم تو «رودکی» به صد افغان و درد آن روز تا شب درونی غنچه وار، از خون لبالب «جامی» چو یوسف را از آن بو جان برآمد زجان حاظران افغان برآمد « جامی » گر از زلف پریشانت صبا برهم زند مویی برآید زان پریشانی هزار افغان هر سویی « فخردین عراقی » بیداد بتان خون مرا ریخت فروغی افغان که شدم کشته ی بیدادگری چند « فروخی بسطامی » فریاد من از فراق یارست وافغان من از غم نگارست « سعدی » خدا را داد من بستان از خطش که دل از جورش افغان می برآورد « عطار » افغان بچه ای در دل تو رحمی نیست از دست فغانی بچه افغان افغان «عنصری» بنا بر جستار بالا ما در یافتیم که نام افغان، یک نام شرم آور ننگین و آزار دهنده است: میخواستم بدانم که چرا نام مرم برومند مهرورز خردپژوه، خردپرور، دانشپژوه، دانشپرور، نیک گفتار، نیک کردار، نیک اندیش، آزاده، نژاده و گردآفرین ما چنین نامی باشد که حتی در خور انسانیت و آدمیت نیست. میخواستم این را هم بدانم که چرا مردم ما خود را در برابر هر بیداد احمقانه ی این احمقان گسسته مهار خموش گرفتند. یکی تیشه بگیرید پی حرفه زندان چو زندان بشکستید هم شاه و امیرید بمیرید بمیرید ازین ابر برآیید چو زین ابر برآیید همه بدر و منیریید خموشید خموشید خموشی دم مرگ است همه زند گی آنست که خاموش نفیرید. «مولانا» افغان نام قبیله دزدان هندی بوده افغان نام قبیله دزدان بود: که شاه غزنی بالای شان تاخت تا دست شان را از دزدی و راهزنی کوتاه کند. شه گیتی ز غزنین تاختن برد بر افغانان و بر گبران کهبر کهبر: نام شهر است در هند و یا پاکستان کنونی افغان یک گروه راهزن دزد و کوچی بودند که کارشان سربریدن، چپاول، دزدی و راهزنی بود بس: نشسته در آن دشت بسیار کوچ ز افغان و لاچین و کرد و بلوچ « فردوسی » از نگاه دانش و خرد نادانترین مردم همین افغان ها بودند سعدیا روز ازل حسن بترکان دادند عقل و دانش همه با مردم ایران دادند عشوه و ناز و کرشمه همه با مردم هند خری و احمقی و جهل به افغان دادند دوم: با در نگرداشت آیین ریشه ی (قانون اساسی) کشور، رییس جمهور باید شهروندی افغانستان را داشته و شهروند کشور دیگری نباشد. ولی جلالی شهروندی امریکا را دارد. سوم: در زمانیکه کدبان جلالی وزیر درون مرزی بود هیچ کاری را انجام داده نتوانست و مانند روبه هان ترفند بازی مردم را در میدان نا امیدی گذاشت و راهی کشورش آمریکا شد. چهارم: کدبان جلالی بیشتر زندگی خود را در آسایش و آرامش بسربرده بنابراین او نمیتواند که درد مردم را پی ببرد. تو کاندر بزم وصلی درد هجرانرا چه میدانی؟ تو کاندر پیش جانانی غم جانرا چه میدانی؟ تمام عمر خود ای خواجه جز راحت ندیدستی تو قدر زحمت مزدور و دهقان را چه میدانی؟ فقط وجدان تو پول است و آنرا داری ای دارا تو دیگر معنی و مفهوم وجدان را چه میدانی؟ تو کاندر خانه هم سنجاب و خز هم پوستین داری تن عریان و سرمای زمستان را چه میدانی؟ تورا روحی است پاک ای رنجبر در جاده تقوی فساد زاهد آلوده دامان را چه میدانی؟ ترا با نام دین خوابانده در گهواره غفلت تقلبهای این شیخ مسلمان را چه میدانی؟ بجلد سگ هزاران گرگ دارد شاه در گله خیانت کردن اینگونه چوپان را چه میدانی؟ « استاد ابوالقاسم لاهوتی» پنجم: کدبان جلالی در گاه وزیری خود در پست وزارت درون مرزی بیکارگی و بیمایگی خود را به نمایش گذاشت که آزموده را آزمودن دیوانگیست. بجز دوزخ نباشد هیچ جایم اگر نیز آزموده آزمایم نه من آشفته روی و سست رایم که چندین آزموده آزمایم تباهی روز گار خود فزایم چو چیز آزموده، آزمایم چه آشفته دل و چه خیره رایم که چندین آزموده، آزمایم چرا من آزموده، آزمایم چرا بیهوده رنج خود فزایم همی دانم که رنج خود فزایم که چندین آزموده، آزمایم روان را رنج بیهوده نمایی که چندین آزموده آزمایی « رامین ویسه » ششم: زمانیکه کدبان جلالی در لندن آمدند برای بازگشایی کارنامه های شان من او را از نزدیک دیدم و در برنامه ی که بیشتر مانند به یک برنامه طالبگرایی و پشتونسازی و قبیله گرایی بود تا برنامه کارزار انتخاباتی، ایشان با ترفند های گوناگون، میخواستند مردم ما را بفریبند. ولی به یاری یزدان مردم آگاه ما فریب ترفندهای این ترفندباز را نخوردند و برنامه اش را نقش برآب کردند. دیدگاه من! از دید من شایسته ترین سرور کشور کسی است که به دین، شهروندی، فرهنگ، زبان و دیدگاه مردم ارج بگذارد. خط دیورند را به رسمیت بشناسد، یک سرشماری راستین را راه اندازی کند، پشتونها را از خرجهل شان پایان نماید و از خواب خرگوشی شان بیدار سازد. نام کشور را دوباره به خراسان برگرداند، معنای فرهنگ را بداند و گزینه، گزینش شهروندی، شهروندان کشور را به خواسته خودشان بگذارد. بگونه نمونه: اگر تاجیکی خواست که در شناسنامه اش جای افغان، تاجیک بنویسد هیچگونه بازدارنده و جلوگیرنده نباشد که او را از این خواسته اش باز دارد یا جلوش را بگیرد. همینگونه هزاره، ازبک، ترکمن، بلوچ و دیگر شهروندان میهن. بالای زبان مردم کور کورانه نتازد مردم را بگذارد که آزادانه به زبان خود سخن بگویند و به زبان خود بنویسند. در برابر مرد سالاران دین سالاران چند زنی ها به کارزار سرسختانه و ریشه یی گام های استوار بردارد، اگر باور به مردم سالاری دارد. به جز آن همه ی سخنان دروغ است و چربگویی ، گفته ها ترفند است و سردگویی، پیمان ها فریب است خشکگویی، گپها لاف است پوچگویی، مژده ها باد است خامگویی، دست دادن ها ریشخندی است و کجگویی. جاودان باد گفتار،کردار، و اندیشه نیک خراسانیان بهزاد آریا لندن جمهوری افغانستان با فرنام رییس جمهور نامزد شود: یکم: در زمانیکه این قبیله گرا وزیر درون مرزی بود شهروندی مردم را از تاجیک، هزاره، ازبک و ترکمن به اوغان یا افغان تبدیل کرد. باید گفت که در زمان طالبان پشتون و پیشتر از ایشان حتی درزمان داوود و ظاهر کل شهروندی مردم ما افغان نبود. هر مردم و ملیت به نژاد خود میبالد اگر نژاده باشد. کسی که نژاد دارد ارزش نژاد را میداند و هیچگاه نمیپذیرد که نژاد خود را بالای کسی بقبولاند و یا وارونه اش را. در اینجا که سخن از افغان آمد میخواهم چند واژه در باره این نام ننگین بنویسم: واژه افغان: از نگاه مانا، اندیشه، ادب، فرهنگ و انسانیت شایسته آدم نمیباشد. از نگاه مانا: یک واژه است که به هیچ رو شایسته آدم نمیباشد. از نگاه اندیشه: یک واژه است که به هیچ رو یک اندیشمند نمیپذیرد که به آن نام نامیده شود و یا کسی را به آن بنامد. از نگاه ادب: کسی که از کوچه ادب گذشته باشد به این نام همگون خود را ندا نخواهد کرد و نخواهد گذاشت که کسی ویرا به این نام ناهموار و تلخ ندا کند. از نگاه فرهنگ: کسی که از کوه فرهنگ گذشته باشد انسان را با این نام ناخوشایند نخواهد خواند و بکسی پروانه نخواهد داد تا وی را با این نام ننگین بخواند. از نگاه انسانیت: کسی که از پشت انسان باشد و شیر انسان را مکیده باشد هیچ انسانی را با این نام ناخوش، ناخجسته و ننگین نه میخواند، نه مینامد و نه روا میدارد که کسی او را با این نام بنامد و یا بخواند. چم افغان و یا مانای آن: افغان:شور و فغان،درد، آه، فریاد، زاری، ناله و فریاد از درد و یا مصیبتی. از خواندن چیزی که بخوانی و ندانی هرگز نشود حاصل چیزیت جز افغان « ناصر خسرو » گر جهل ترا درد کردی از تو بر گنبد گردان رسیدی افغان « ناصر خسرو » بهر سو بلبل عاشق در افغان *** تنعم از میان باد صبا کرد « حافظ » افغان ز تو شوخ نامسلمان افغان افغان ز تو آفت دل و جان افغان فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهر آشوب چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را «حافظ» یک لحظه آرمیده جهان از فغان من حالم مپرس باز مرا بر فغان مدار «محتشم کاشانی» گه گهی در کوی حیرت بی فضولی گوش و لب از دل سنگین جلاجل وز لب افغان داشتن «سنایی » بانگ بردارند و بخروشند بر امید خورد چون حدیث جو کنی بی شک خران افغان کنند « ناصر خسرو» چنان از شوق او افغان برآرم که دود از گنبد گردان برآرم گهی از سوز جان افغان برآرم نفیر از درد بیدرمان بر آرم «عبید زاکانی» افغان خروس صبحگاه از غم تو آه از غم تو، هزار آه از غم تو «رودکی» به صد افغان و درد آن روز تا شب درونی غنچه وار، از خون لبالب «جامی» چو یوسف را از آن بو جان برآمد زجان حاظران افغان برآمد « جامی » گر از زلف پریشانت صبا برهم زند مویی برآید زان پریشانی هزار افغان هر سویی « فخردین عراقی » بیداد بتان خون مرا ریخت فروغی افغان که شدم کشته ی بیدادگری چند « فروخی بسطامی » فریاد من از فراق یارست وافغان من از غم نگارست « سعدی » خدا را داد من بستان از خطش که دل از جورش افغان می برآورد « عطار » افغان بچه ای در دل تو رحمی نیست از دست فغانی بچه افغان افغان «عنصری» بنا بر جستار بالا ما در یافتیم که نام افغان، یک نام شرم آور ننگین و آزار دهنده است: میخواستم بدانم که چرا نام مرم برومند مهرورز خردپژوه، خردپرور، دانشپژوه، دانشپرور، نیک گفتار، نیک کردار، نیک اندیش، آزاده، نژاده و گردآفرین ما چنین نامی باشد که حتی در خور انسانیت و آدمیت نیست. میخواستم این را هم بدانم که چرا مردم ما خود را در برابر هر بیداد احمقانه ی این احمقان گسسته مهار خموش گرفتند. یکی تیشه بگیرید پی حرفه زندان چو زندان بشکستید هم شاه و امیرید بمیرید بمیرید ازین ابر برآیید چو زین ابر برآیید همه بدر و منیریید خموشید خموشید خموشی دم مرگ است همه زند گی آنست که خاموش نفیرید. «مولانا» افغان نام قبیله دزدان هندی بوده افغان نام قبیله دزدان بود: که شاه غزنی بالای شان تاخت تا دست شان را از دزدی و راهزنی کوتاه کند. شه گیتی ز غزنین تاختن برد بر افغانان و بر گبران کهبر کهبر: نام شهر است در هند و یا پاکستان کنونی افغان یک گروه راهزن دزد و کوچی بودند که کارشان سربریدن، چپاول، دزدی و راهزنی بود بس: نشسته در آن دشت بسیار کوچ ز افغان و لاچین و کرد و بلوچ « فردوسی » از نگاه دانش و خرد نادانترین مردم همین افغان ها بودند سعدیا روز ازل حسن بترکان دادند عقل و دانش همه با مردم ایران دادند عشوه و ناز و کرشمه همه با مردم هند خری و احمقی و جهل به افغان دادند دوم: با در نگرداشت آیین ریشه ی (قانون اساسی) کشور، رییس جمهور باید شهروندی افغانستان را داشته و شهروند کشور دیگری نباشد. ولی جلالی شهروندی امریکا را دارد. سوم: در زمانیکه کدبان جلالی وزیر درون مرزی بود هیچ کاری را انجام داده نتوانست و مانند روبه هان ترفند بازی مردم را در میدان نا امیدی گذاشت و راهی کشورش آمریکا شد. چهارم: کدبان جلالی بیشتر زندگی خود را در آسایش و آرامش بسربرده بنابراین او نمیتواند که درد مردم را پی ببرد. تو کاندر بزم وصلی درد هجرانرا چه میدانی؟ تو کاندر پیش جانانی غم جانرا چه میدانی؟ تمام عمر خود ای خواجه جز راحت ندیدستی تو قدر زحمت مزدور و دهقان را چه میدانی؟ فقط وجدان تو پول است و آنرا داری ای دارا تو دیگر معنی و مفهوم وجدان را چه میدانی؟ تو کاندر خانه هم سنجاب و خز هم پوستین داری تن عریان و سرمای زمستان را چه میدانی؟ تورا روحی است پاک ای رنجبر در جاده تقوی فساد زاهد آلوده دامان را چه میدانی؟ ترا با نام دین خوابانده در گهواره غفلت تقلبهای این شیخ مسلمان را چه میدانی؟ بجلد سگ هزاران گرگ دارد شاه در گله خیانت کردن اینگونه چوپان را چه میدانی؟ « استاد ابوالقاسم لاهوتی» پنجم: کدبان جلالی در گاه وزیری خود در پست وزارت درون مرزی بیکارگی و بیمایگی خود را به نمایش گذاشت که آزموده را آزمودن دیوانگیست. بجز دوزخ نباشد هیچ جایم اگر نیز آزموده آزمایم نه من آشفته روی و سست رایم که چندین آزموده آزمایم تباهی روز گار خود فزایم چو چیز آزموده، آزمایم چه آشفته دل و چه خیره رایم که چندین آزموده، آزمایم چرا من آزموده، آزمایم چرا بیهوده رنج خود فزایم همی دانم که رنج خود فزایم که چندین آزموده، آزمایم روان را رنج بیهوده نمایی که چندین آزموده آزمایی « رامین ویسه » ششم: زمانیکه کدبان جلالی در لندن آمدند برای بازگشایی کارنامه های شان من او را از نزدیک دیدم و در برنامه ی که بیشتر مانند به یک برنامه طالبگرایی و پشتونسازی و قبیله گرایی بود تا برنامه کارزار انتخاباتی، ایشان با ترفند های گوناگون، میخواستند مردم ما را بفریبند. ولی به یاری یزدان مردم آگاه ما فریب ترفندهای این ترفندباز را نخوردند و برنامه اش را نقش برآب کردند. دیدگاه من! از دید من شایسته ترین سرور کشور کسی است که به دین، شهروندی، فرهنگ، زبان و دیدگاه مردم ارج بگذارد. خط دیورند را به رسمیت بشناسد، یک سرشماری راستین را راه اندازی کند، پشتونها را از خرجهل شان پایان نماید و از خواب خرگوشی شان بیدار سازد. نام کشور را دوباره به خراسان برگرداند، معنای فرهنگ را بداند و گزینه، گزینش شهروندی، شهروندان کشور را به خواسته خودشان بگذارد. بگونه نمونه: اگر تاجیکی خواست که در شناسنامه اش جای افغان، تاجیک بنویسد هیچگونه بازدارنده و جلوگیرنده نباشد که او را از این خواسته اش باز دارد یا جلوش را بگیرد. همینگونه هزاره، ازبک، ترکمن، بلوچ و دیگر شهروندان میهن. بالای زبان مردم کور کورانه نتازد مردم را بگذارد که آزادانه به زبان خود سخن بگویند و به زبان خود بنویسند. در برابر مرد سالاران دین سالاران چند زنی ها به کارزار سرسختانه و ریشه یی گام های استوار بردارد، اگر باور به مردم سالاری دارد. به جز آن همه ی سخنان دروغ است و چربگویی ، گفته ها ترفند است و سردگویی، پیمان ها فریب است خشکگویی، گپها لاف است پوچگویی، مژده ها باد است خامگویی، دست دادن ها ریشخندی است و کجگویی. جاودان باد گفتار،کردار، و اندیشه نیک خراسانیان بهزاد آریا لندن

May 10, 2009 at 4:01 PM Leave a comment

افغان، افغانی یا افغانستانی


 افغان، افغاني يا افغانستاني تـاریخ فـــــــــــــراموش نمیکنــــــــــــــــــد. افغان نام قومي است كه زبان شان پشتو بوده، افغانان را در هند «پاتان» و در آثار ‏دهه‌هاي اخير افغانستان و ديگر جاها «پشتون» مي نامند. تا پيش از ذكري كه ابوريحان ‏بيروني در «تحقيق ماللهند» از آنان نكرده بود. تنها در يكي دو اثر هندي از اين ‏قوم “كوه نشين” ياد شده بود و آن هم بدين سبب كه هنديان با افغانهاي قديم پيوند‌هاي ‏مذهبي و سياسي داشته اند. اما قديمترين نوشته به اين زبان، در كتاب چند زبانه ي ‏‏«خيرالبيان» ديده مي شود كه تنها پانصد سال از تاليف آن مي گذرد. نام افغان و افغانستان، از دو قرن پيش به سهو به مجموعه يي از سرزمينهاي خاوري ‏فلات داده شد كه در اثر سستي و انحطاط صاحبان پيشين آن سامانها، يعني تيموريان ‏هند و صفويان ايران كم كم و گاه به دخالت انگليسي ها به زير سلطه­ي قبيله­هاي ‏پشتو زبان در آمد و چنان كه مي دانيم، آنان از نگاه فرهنگي بسي عقب مانده تر از ‏مردم كابلستان و تخارو بدخشان و سيستان و خراسان بودند. البته خطاي تعميم نام يك قوم يا خانواده ي حاكم بر كشوري بر تمامي آن كشور يا ‏ملت، چيز تازه­يي نيست، يونانيان و به پيروي از آنان اروپاييان ديگر، در عصر مادها ‏همه‌ي ايرانيان را «ماد»، درعصر هخامنشي و ساساني «پارسي» و درعهد اشكانيان ‏‏«پارت» ناميدند و عربها هم به تقليد از يوناني و رومي يا به سبب تماسهاي نزديكتري ‏كه با ساسانيان و ايالت پارس داشته اند، مردم ايران را فارسي و كشورشان را فارس مي ‏خواندند. ايرانيان نيز خود چنين خود نامگذاري هايي كرده اند: نام قوم هلني «ايوني» ‏را به تمام يونان دادند و نام «تازي» كه از دوره­ي ساساني به عربها اطلاق مي شود، از ‏نام قبيله­ي «طي» گرفته شده كه در همسايگي بي واسطه­ي ايرانيان مي‌زيستند. همه­ي نمونه هايي كه ذكر كردم، ناشي از سهل انگاري بيگانگان در نامگذاري اقوام و ‏كشورهاي ديگر است وتصور مي كنم دولتي كه حدود دو قرن پيش به نام افغانستان ‏بنياد گرفت. تنها كشوری درجهان باشد كه خود عامل عمدي چنين نامگذاري نادرستي نبوده است. ازدولت سخن رفت؛ زيرا دولت در چنگ قوم پشتون بود و اكثريت مردم ‏اين سرزمين نظر و دخالتي در افغانستان ناميدن آن سرزمين نداشتند. حال هرگونه ‏تغيير در اين نامگذاري نادرست, مربوط به خود آنان است. اما تنها چيز كه براي ايرانيان ‏مهم است اینست كه مردم اين سرزمين را «افغانستاني» بخوانيم و نه “افغان” كه منحصر به يك ‏قوم خاص است. مشابهش هم فراوان است: پاكستاني،لهستاني ومانندآن. حال كه صحبت به اين جا كشيد، بي مناسبت نمي دانم پيشينه­يي هم از خاستگاه و ‏زيستگاه اوليه قوم افغان – به معني امروزي «پشتون» – ذكر كنم. ‏ اگر از «تحقيق ماللهند» كه اختصاص به اهل علم داشت بگذريم، اين در آغاز عصر ‏غزنوي است كه نخستين بار نام قومي به نام «افغان» كه در كوههاي دور دست مي ‏زيسته، «كافر» بوده و به دست سبكتكين و فرزندش سلطان محمود و ديگر غزنويان به ‏مرور سركوب شده و اسلام آورده اند، به ميان آمده است. حال آنكه، امروزه غزنين ‏پايتخت غزنويان وزادگاه و پرورشگاه سنايي و عنصري و حسن غزنوي و هجويري و ‏برخي ديگر از نامداران ادب دري، در اختيار افغانان – به معني كلي مال افغان است. درباره­ي اينكه سرزمين افغانان واقعي محدود به شمال پاكستان كنوني و منطقه‌ي ‏بسيار كوچكي در افعانستان فعلي بوده است، منابع متعددي در اختيار ماست. حتا، ‏شادروان عبدالحي حبيبي دانشمند افغانستاني كه تا حد جعل منابع تاريخي در مورد ‏افغانان و زبان پشتو پيش رفت (نجيب مايل هروي، تاريخ و زبان در افغانستان، ص 90 ‏به بعد) مي نويسد كه در دوره‌ي مغول «كلمه افغانستان به سرزمين بين قندهار و غزني ‏تا درياي سند اطلاق مي شد» (حبيبي، تاريخ مختصر افغانستان، ج 2، ص 10). از ‏نوشتارهاي كهن كه در آنها به افغانها و مقر اصل‌ آنان، “يعني كوه سليمان” اشاره ‏كرده اند, میرساند که مردم و سرزمين قسمت اعظم افغانستان امروزه را از مردم غير ازپشتون دانسته اند، چند ‏نمونه ذكر مي كنم. ابوريحان بيروني در «تحقيق ماللهند» مي نويسد: «قلعه لاهور… به سه فرسنگ ‏از آن، ولايت راجاوري است … و اين است حد هند از شمال و بر كوههاي باختر آن, که ‏اصناف فرق افغان ساكنند تا برسد به حوالي زمين سند.» نويسنده ناشناخته­ي « حدود العالم من المشرق و المغرب» كه به سال 372 قمري ‏تاليف شده است درفصل «سخن اندرناحيت هندوستان وشهرهاي آن» مي نگارد: ‏‏«سول. هيست بركوه وبا نعمــــت واندراوافغان اند… راهيست بامخاطره وبيم.» – هندو شاه در «تاريخ فرشته» از سركوب افغانان چنين ياد مي كند: « چون نوبت ‏حكومت غزنين به آلبتكين رسيد، سبكتكين كه سپهسالار او بود، اكثر تاخت بر لمغان ‏و ملتان -امروزه در خــــــاك پاكستان- آورده افغانان از مقاومت عاجز شده جيپال راجه ‏پنجاب را از تسـلط سبكتكين پيغام دادند … ازآن تاريخ، افغانان به امارت رسيده ‏صاحب جاه گرديدند … سلطان محمود، به خـــــــلاف پدر قبايل افغانان را مقهور و مخذول ‏گردانيده سركشان ايشان را به قتل رسانيد و مطيعان را مـــلازم ركاب ساخته مانند ‏نوكران به خدمت گرفت.» ‏ – در قرن نهم هجري نويسنده­ي «مطلع السعدين و مجمع البحرين»، كابل و غزنين ‏و قــندهارا از افغانستان، يعني نشستگاه كوهستاني افغانان جدا دانسته مي نويسد: ‏‏«تمام ولايات كابل و غزنين و قندهار و افغانستان با اعمال هند و سند كه تعلق به ميرزا ‏قيدو داشت…» – درحالي كه عنصري ملك الشعراي محمود غزنوي او را «خســــــرو ايران»، «شاه ‏ايران»، «خسرو آزادگان (= ايرانيان )»، «سالار خراسان»، «شاه خراسان»، «خـــــــدايگان ‏خراسان»، «خــــــــدايگان عجم« «كدخداي كشورايران» مي خواند؛ گويندگان نام آور دربار ‏غزنوي از «افغان» نيزياد كرده اند و اين به معناي قومي خاص است كه به سختي ‏منكوب غزنويان شد. عنصري در مدح محمود مي گويد. شه گيتي ز غزنين تاختن برد بر افغان و بر گبران كهــــبر و باز،ازاوست: خدايگان خراسان به دشـت برشـاور (= پيشاور) به حمله يي بپراگنده جمع آن محشر مسعود سعد سلمان درستايش علي خاص از سرداران غزنوي مي گويد: شكسته گشت به تيغ تو لشكر كفار خراب شد به سپاه تو كشـور افغان وي، در جايي ديگر و در مدح همان سردار گفته است: گهي شتابان اندر قفاي افغـــــــــــــانان چو اژدهاي دژآگه ميـــــان غار، تويي درشاهنامه نيز اين دو بيت نشان مي‌دهد كه افغانان به مانند كرد و بلوچ و لاچين از ‏كوچندگان بوده اند: نشسته در آن دشت بســــــيار كوچ ز افغان و لاچين و كــــرد و بـلوچ من ايدر بمــــانم، نـــــــيابم به راه نيابم به افغـــــان و لاچين ســـــپاه از آثار ادبي و تاريخي عصر غزنوي چنين بر مي آيد كه پس از منكوب كردن افغانان، ‏برخي از آنان به خدمت غزنويان درآمدند و چون كوه نشين بودند و شيوه ي رزم در ‏كوهستان‌ مي دانسته و به خونريزي معروفيت داشته اند، سلطان غزنوي آنان را در ‏پاره‌يي از جنگها به كار گرفته است. عتبي در «تاريخ يميني»، درباره يكي از آن جنگها ‏مي نويسد: «و ملك هند از نهيب آن لشكر با پناه كوهي حصين نشست … سلطان ‏‏… رجاله ديلم و عفاريت افغانان را بر ايشان آغاليد تا نشيب و فراز ايشان ‏فراگرفتند». همين تاريخنگار در جاي ديگر درباره ي كارنامه هاي نامه‌الدين سبكتكين پدر ‏نوشته است: « و جماعت افغانيان و خلج كه صحرا نشينان آن بقاع بودند، در جمله ‏حشم ناصر الديني منحصر شدند». مسعود سعد سلمان، در قصيده يي كه آن هم در ‏مدح علي خاص است، از جمله‌ي سپاهيان «غير خودي» افغانان را نام برده است: ‏از لشكر ترك و هند و افغانان بر باره هزار شير نر كــــرده همچنان كه نامهاي آبادي هايي چون «كرآباد» و «كرد محله» و مانند آنها در شمال و ‏مركز ايران و صدها فرسنگ دورتر از كردستان، نشان دهنده ي كوچ اختياري يا اجباري ‏كردان به آن جاها و جاگرفتن در كنار ساكنان اصلي منطقه است، در سرزميني كه ‏افغانستان كنوني را تشكيل مي دهد، نامهاي مشابه ديده مي شود. بيهقي، در تاريخ ‏خود از محلي به نام« افغان شال» در نزديكي غزنين نام مي برد كه قبر سبكتكين آن ‏جا بوده و امروزه نيز يكي از محله هاي مشهور شهر كابل « ده افغانان» ناميده مي شود. ‏پيداست كه خانوارهايي از قوم افغاني، يعني پشتونها، به اين دو منطقه كوچيده, مردم ‏فارسي زبان محل، آن مناطق را به نام قوم تازه رسيده و غير خودي موسوم كرده اند. آنچه راكه نوشتم، ميتوان به شرح زير خلاصه كرد: 1 – افغان نام قومي خاص است كه مسكن اودر حاشيه‌ي شرقي افغانستان كنوني – ‏بسيار باريكتر و كوچكتر از آنچه امروزه هست – وشمال پاكستان كنوني بوده و بعدها ‏به جاهاي ديگر نيز كوچيده اند. 2 – تعميم نام اين قوم در پي چيرگي سياسي و نظامي آنان بر سراسر واحد سياسي ‏كنوني «افغانستان» صورت گرفت و جديد و نادرست است. ولي با توجه به اين نام ‏رسمي و پذيرفته شده كه حق تغيير آن با مردم خود آن سامان است، بهتر است تابعان ‏اين كشور را افغانستاني» بناميم. 3 – به همان دليلها، بزرگاني چون ناصر خسرو، مولوي، دقيقي، شهيد بلخي، خواجه ‏عبدالله انصاري، هجويري، ابونصر فراهي و عنصري و فرخي …. را «افغان» يا ‏‏«افغانستاني» دانستن خطاست و اين خطا متاسفانه در نوشتارهاي مردم افغانستان و ‏برخي از شرقشناسان و روزنامه نگاران بيگانه ديده مي شود. بديهي است كه افغانستان ‏در روزگار آنان وجود نداشته و عنوان «افغان» يا «افغانستاني» هم شاملشان نمي شود. ‏بهتر است آنها را – چنانچه خود به روشني و يا به تلويح گفته اند – «ايراني» و يا با ‏توجه به شهرو ديارشان «خراساني»، «سيستاني» و مانند اينها خواند

نویسنده : ناصرالدین پروین

May 2, 2009 at 6:02 PM Leave a comment


Recent News & Stories

Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 122 other followers

Blog Stats

  • 54,678 hits

جانتری عطاالله

May 2009
M T W T F S S
« Apr   Jun »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Twitter Updates

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 122 other followers